Was Israël overbodig?

In het Nederlands Dagblad van 14 maart 2018 vraagt Hans Burger, als lid van de onderzoeksgroep “Bijbelse Exegese en Systematische Theologie van de Theologische Universiteiten van Apeldoorn en Kampen”, zich af of “Israël volgens de gereformeerde theologie uiteindelijk overbodig was”. In de papieren krant wordt de vraag bondiger gesteld en wel zoals de titel van mijn reactie.

De heilsgeschiedenis

De digitale versie is dus wat genuanceerder, maar ook wat meer toegespitst op de doelgroep: de Gereformeerde Theoloog. Ikzelf behoor niet tot die groep, maar ik heb wel een mening over het onderwerp: Israël, en dan in het bijzonder over de vraag of Israël (uiteindelijk) overbodig was. Uiteindelijk, omdat ook deze toevoeging zijn vraag een totaal andere kleur geeft. Het antwoord op de vraag: “Was Israël overbodig?” wordt bepaald door de visie die je hebt op de heilsgeschiedenis. De visie op de heilsgeschiedenis is afhankelijk van wat je als kern van die heilsgeschiedenis ziet. Burger stelt in zijn stuk: “Vraag een willekeurige christen met wat bijbelkennis naar de hoofdlijn van de Bijbel. Er is een grote kans dat het antwoord iets zal zijn als ‘schepping, zondeval, verlossing’. Of met een beetje mazzel ‘schepping, zondeval, verlossing, wederkomst’”.

Uit zijn stelling blijkt in feite al zijn standpunt: “Het antwoord zal iets zijn als…” en vervolgens “Of met een beetje mazzel…”. Aan de laatste veronderstelling voegt hij nog toe: “wederkomst” en dat heeft natuurlijk alles te maken met zijn visie op Israël. Het valt me echter op, dat hij de heilsgeschiedenis denkt samen te vatten in de drie (vier) hoofdpunten: Schepping, zondeval, verlossing, (wederkomst).

Ik denk echter dat de heilsgeschiedenis, zoals die zich in de Bijbel (inclusief het nieuwe testament) ontvouwt, het best samen te vatten is in: “Schepping, ontwikkeling natuurlijke mens, ontwikkeling geestelijke mens en het herstel aller dingen. Daarna: “de eeuwigheid”. Uiteraard zou men andere kernwoorden kunnen kiezen. Want in mijn “ontwikkeling natuurlijke mens” is uiteraard ook begrepen het verhaal van de zonde en het verhaal van de weg die God kiest om uiteindelijk te komen tot het nieuwe verbond in Christus. Maar net zo goed is in mijn “ontwikkeling van de geestelijke mens” begrepen: de komst van Christus, de ontwikkeling van de Gemeente, de overwinning op het kwaad, dat weer uitloopt op het herstel aller dingen.

Israël binnen de heilsgeschiedenis

Als Burger aangeeft, dat: “De Bijbel is echter het boek van Israël. Het grootste deel van de Bijbel vertelt over het ontstaan en de geschiedenis van dit ene volk; Jezus was een Jood: de messias van Israël, de zoon van David; en zijn apostelen die het Nieuwe Testament schreven, waren eveneens Joden”, dan slaat hij de plank mis. De Bijbel is niet het boek van Israël; het Nieuwe Testament wordt niet door Israël geaccepteerd. Wel is het zo, dat, met name het Oude Testament, verhaalt over Israël, maar het is niet het onderwerp of de kern waar het over gaat.

Zoals hij zelf al aangeeft, is de heilsgeschiedenis de samenvatting van de Schriften. En dat is wel degelijk inclusief het Nieuwe Testament. En als we aannemen, dat de samenvatting die hij zelf geeft, correct is, dan gaat het dus niet over Israël. Echter, binnen het verhaal, dat de Schrift vertelt met betrekking tot de heilsgeschiedenis, heeft Israël wel degelijk een plaats. Een heel belangrijke plaats. Ik zou zeggen: binnen het Oude Testament de belangrijkste!

Israël is onmisbaar

Als God zijn heilsgeschiedenis ontwikkelt, roept Hij Israël met slechts één doel: de drager te zijn van de Heiland voor alle mensen. Christus is de laatste Adam en als zodanig het begin van een geheel nieuwe mensheid. Binnen dit gedeelte van Gods heilsplan is Israël onmisbaar. Je kunt dus zeggen, dat Israël zeker niet overbodig was als het gaat om het voortbrengen van de Redder der Wereld.

Maar niet alleen als het gaat om het voortbrengen van de Christus. Israël onder het Oude Verbond is tevens bedoeld als het zaad dat onder de volkeren wordt gezaaid. De ballingschap van de tien stammen heeft uiteindelijk gezorgd voor een vruchtbare grond over de hele wereld, zodat het Evangelie van de Christus, dat vele honderden jaren later zou worden gepredikt, vrucht kon dragen. Het zijn juist die Israëlieten in de verstrooiing, die zich in Jeruzalem op de eerste Pinksterdag verzamelden en het Evangelie weer verder verspreiden in de plaatsen waar ze woonden. En dan nog maar niet te spreken over de vele Joodse gelovigen, die ten gevolge van de vervolgingen in Jeruzalem en omstreken, het Evangelie in directe zin verder droegen.

De onmisbaarheid van Israël is het gevolg van het roepen van God. Een roepen echter, dat niet Israël zelf centraal stelt, maar de Christus als Redder van de wereld. Het onderwerp van de Schrift is dus niet Israël, alhoewel het vanzelfsprekend wel (met name in het Oude Testament) over Israël gaat, maar de Christus, die aan de ene kant uit Israël zal voortkomen (Oude Testament) en, aan de andere kant, uit Israël voortgekomen ís (Nieuwe Testament).

Israël is misbaar

Israël, tenminste het gelovige deel ervan, blijft ‘geliefde naar de wil van de Vaderen’. Die roeping is onberouwelijk, zegt Paulus. Dat betekent, dat Israël tot op heden, net als de overige volken, in de gelegenheid wordt gesteld de Christus aan te nemen. Het feit dat de wet nog altijd in de synagoge wordt gelezen, bewijst dit. God is, juist omdat de Schriften door de zoekende Jood worden geopend, nog steeds in staat het hárt van die mens te openen. Het zijn immers de Schriften, die van Christus getuigen? Echter, hetgeen het volk als instrument in Gods hand verbond, was de aanwezigheid van God zelf. Het symbool van die aanwezigheid was de tempel en de offers die daar werden gebracht. Dat onderscheidde Israël van de overige volken: God was in hun midden aanwezig.

Sinds vele eeuwen is echter het symbool van Gods aanwezigheid verdwenen. De tempel is er niet meer en dus ook worden er geen offers meer gebracht. De reden is, dat de ‘ware aanbidders nu God aanbidden in geest en in waarheid’. Ze brengen geestelijke offers en eren God, ’noch in Samaria, bij de put van Jacob, noch in Jeruzalem’. Dat komt omdat Christus bezig is, sinds de eerste Pinksterdag, zich aan de wereld te tonen. Het Koninkrijk van God baant zich een weg in de geestelijke wereld.

Israël heeft z’n taak volbracht. Hij heeft de Beloofde voortgebracht. Er blijft dus geen door God gegeven opdracht aan Israël meer over. Israël mag terugtreden op dezelfde hoogte als de overige volkeren. Ze zijn niet meer Gods eerste prioriteit (Oude verbond), maar mogen nu toetreden tot dezelfde genade die is geopenbaard in Christus. Daarvan wordt niemand uitgezonderd. Christus is er voor elk mens, Jood of Griek, die bereid is Hem aan te nemen als zijn Redder, Verlosser en Zaligmaker. De Geest is uitgestort en Die heeft het stokje van Israël overgenomen.

Was Israël overbodig?

Het antwoord op de vraag: Was Israël overbodig? Is dus: Nee. Israël WAS niet overbodig. Israël was in Gods hand een onmisbaar instrument om uiteindelijk de Redder van de wereld voort te brengen. Maar niet onmisbaar in zichzelf, maar onmisbaar vanwege de roeping van God. De roeping van God heeft voor Hem vrucht voortgebracht, vandaar dat God nu (in de laatste dagen) tot ons spreekt in de Zoon. God spreekt niet meer tot een enkel volk (Israël) door de profeten, maar ‘in’ zijn Zoon Jezus Christus tot alle gelovigen, die Hij door zijn Geest roept.

Zou de vraag echter zijn: IS Israël overbodig? Dan is het antwoord een volmondig: Ja. Israël hoeft de Redder van de wereld niet meer voort te brengen, want dat heeft hij al gedaan. Maar, omdat Israël voor het aangezicht van God nu op gelijk niveau met de overige volken staat, is er óók geen grond voor onderwaardering of zelfs haat. Sinds het geestelijke is gekomen, zijn alle verschillen in natuurlijke zin (sekse, huidskleur of volk en afstamming) vervallen en is er nog maar één criterium: of men gelooft in de Zoon van Zijn liefde (Jezus Christus), die de Vader heeft gezonden, want allen die Hem aannemen, geeft Hij macht om kinderen van God te worden.

Jezus Christus heerst in Gods Koninkrijk

“… Maar wie volhardt tot het einde, die zal behouden worden. En dit evangelie van het Koninkrijk zal in de gehele wereld gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken, en dan zal het einde gekomen zijn”.

Matthew 24:13-14 (NBG1951)

Abonneren?

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

u

Heeft u een vraag...

en/of een opmerking?

...neem dan contact op.

Wilt U reageren op dit artikel?

Als u een reactie wilt geven of een gesprek wilt starten over wat u in dit artikel heeft gelezen, dan vraag ik u een account aan te maken en in te loggen.

Heeft u reeds een account dan kunt u hieronder inloggen. Geen account? Hier kunt u registeren.

Voordat u een account aanmaakt ....

Het account is bedoeld om u in de gelegenheid te stellen te reageren op artikelen. Dit is een service aan mijn lezers. Ik ga er derhalve vanuit, dat áls u een account aanmaakt, u óók reageert op een artikel.

Iedere bezoeker kan een account aanmaken. Maar aan ‘werkeloze’ abonnee’s heb ik geen behoefte. Een dergelijk ‘stille’ abonnee zal dan ook, meestal na 48 uur, van mijn website worden verwijderd. Als u binnen 48 uur een reactie schrijft op een artikel, zal uw account uiteraard niet meer worden verwijderd, tenzij u daarom verzoekt of uzelf via uw admin-paneel verwijdert.

Ik ben op zoek naar zinvolle en constructieve reacties en niet naar potentiële spammers.

Q

Login voor reacties en gesprekken