Over: de ontdekkingsreiziger

Terug naar: Kort door de Bocht

Je kunt alleen maar ontdekken, als je iets hebt om te ont-dekken. Als je zoekt heb je nog niet gevonden wat je wilt ont-dekken.

HET VERHAAL VAN DE ONTDEKKINGSREIZIGER

Een ontdekkingsreiziger gaat op zoek naar een oord waarvan hij weet dat het bestaat of vindt dat het wel moet bestaan. Misschien hebben anderen er wel van verteld. Hij is er echter nog nooit geweest.

Als hij dan gaat zoeken, weet hij al wel wat hij zoekt en is het dus gewoon een kwestie van herkennen. Hij blijft dan ook zoeken, totdat hij vindt wat hij zoekt. Er zijn ontdekkingsreizigers die nieuw land voorbij gevaren zijn, omdat ze er niet naar op zoek waren. Het kwam niet overeen met hun verwachting.
Onze ontdekker vindt het land wat aan zijn verwachting voldoet (hij heeft eens iemand gesproken die er vandaan kwam), maar hij heeft het dan nog niet ont-dekt (denk aan het Engelse ‘explore’). Dat geeft veel meer het ‘gevoel’ van onderzoeken aan: openbaren. Hij gaat dus op onderzoek in het nieuw gevonden land. Maar nu komt de het punt van wat ik al die tijd eigenlijk wil zeggen.

Hij schrijft daar een boek over en stuurt dat naar huis, zodat de mensen thuis een indruk krijgen van wat hij heeft gevonden én ontdekt. De mensen die zijn geïnteresseerd lezen dat boek, maar projecteren hun eigen verwachtingen (fantasie) in dat wat ze lezen. En dan zeggen ze tegen elkaar hoe het land eruit ziet en wat er allemaal te vinden is. Maar nu ontstaat een probleem, want ze omschrijven allemaal niet het ware land, maar hun eigen projectie. Uiteindelijk krijgen ze dus ruzie en bestrijden elkaars visie op het land dat iemand anders ontdekt én onderzocht heeft.

Dus de ontdekkingsreiziger kan maar één ding doen en dat is zij die het boek hebben gelezen, uitnodigen met hem samen en onder zijn leiding een bezoek te brengen aan het nieuwe land. Hij nodigt ze zelfs uit om in het nieuwe land te komen wonen.

Maar niet iedereen die dat boek heeft gelezen wil dat. Sommigen zeggen dat ze aan het boek voldoende hebben en sommigen leren het uit het hoofd of proberen het aan weer anderen te verkopen, samen met hun uitleg erbij. Sommigen schrijven zelf weer boeken over wat zij in het boek hebben ontdekt en worden geroemd om hun inzichten . De onenigheid onder hen die niet meegaan naar het nieuwe land blijft en groeit zelfs naarmate er meer boeken over het boek verschijnen.

Maar zij die mee zijn gegaan naar het nieuwe land zelf, ontdekken dat zelfs het boek dat de ontdekkingsreiziger zelf heeft geschreven nog maar een fractie omschrijft van hoe het land er in werkelijkheid uitziet. Zij kunnen de geuren opsnuiven, proeven van de rijke vruchten, drinken van het schoonste water dat bestaat. Ze zijn hun verdere leven bezig met ontdekken.

Je kunt dus zeggen, dat vóór ze het boek kregen niemand op zoek was naar het nieuwe land. Pas toen sommigen het boek lazen, werd hun interesse gewekt, want niet iedereen heeft interesse in een nieuw land en vinden het verhaal van het nieuwe land maar fantasie. Maar alleen zij die uiteindelijk bereid waren hun eigen leven en bestaan op te geven, gingen mee naar het nieuwe land en hadden daarmee een ervaring die ze met de thuisblijvers op geen enkele manier konden delen. 

Maar omdat ze voortduren ruzie kregen met de thuisblijvers, die allemaal hun, elkaar bestrijdende visie’s belangrijker vonden en ook geen interesse hadden in de werkelijkheid, leek het hun beter maar op de ontdekkingsreiziger zelf te vertrouwen. Ze wisten zeker, dat de onrust en onenigheid de oprechten van hart zou gaan tegenstaan. En dat ze op den duur van de ontdekkingsreiziger zelf wel een uitnodiging zouden krijgen voor een bezoek aan het nieuwe land.  

Jezus zelf sprak vele gelijkenissen. Noem mijn verhaaltje maar de gelijkenis van de ontdekkingsreiziger.