Israël en „schuldbewustzijn“

God werkt sinds het moment dat de Zoon, Jezus Christus, op de troon van God heeft plaatsgenomen, alleen nog maar via Hem. De troon van God staat symbool voor de hoogste autoriteit, die bestaat. Christus heeft het Koningschap aanvaardt en heerst sindsdien vanuit de geestelijke – of onzienlijke wereld over de schepping.

De komst van Jezus werd voorbereid. Vanuit het geloof van Abraham ontstond in de loop van de tijd een volk dat we kunnen zien als een afgeschermde omgeving, waarbinnen de Zoon zich zou kunnen voorbereiden op de uitvoering en realisatie van Zijn roeping. Dat volk van gelovigen bevond zich zelf weer binnen een grotere eenheid: het volk Israël. Het volk Israël bestond dus uit gelovige én ongelovige Israëlieten. 

Jezus Christus maakte, vóórdat Hij aan het kruis zijn leven gaf en opstond uit de dood, naar de mens deel uit van zowel het ongelovige als het gelovige Israël; na zijn opstanding was Hij enkel nog maar een deel van het gelovige Israël. Na het kruis, de opstanding en hemelvaart van Christus, was de taak van Israël als geheel van gelovigen én ongelovigen vervuld. De gelovigen uit het volk Israël werden, net als Jezus zelf, doch slechts naar de inwendige mens, eveneens in de hemelse gewesten geplaatst. Wat overbleef was een volk, waarvan het bijzonder onderscheid, namelijk het voortbrengen van de Beloofde, opgeheven; de status van Israël werd gelijk aan die van welk ander volk dan ook.

Dit bovenstaande is enkel maar in te zien, als men bereid is aan te nemen, dat niet Israël het centrum is van het denken Gods, maar dat dit Jezus Christus is. Hij is belangrijker dan Israël, want niet Israël is de drager van de belofte Gods; de drager van de belofte is Christus. Israël was het instrument dat door God werd gebruikt om de Christus voor alle mensen, voort te brengen. En als beloning (wat op zich puur genade is) was dat Israël als eerste met de Christus bekend werd gemaakt. Je zou dit kunnen zien als het eerstgeboorterecht van Israël ten opzichte van de overige volken.

In onze tijd is het natuurlijke denken binnen de christelijke geloofsgemeenschappen enorm toegenomen. Dit zal ongetwijfeld het gevolg zijn van de gedachte, dat er maar weinig gebeurt op geestelijk terrein. De christen is in algemeen steeds meer ‘gaan zien wat voor ogen is’. En als het om het natuurlijke volk Israël gaat, is de opstelling van de traditionele kerk niet altijd zo constructief geweest. Dat komt, omdat men Israël tot op de dag van vandaag koppelt aan het christelijk geloof. Men spreekt over Israël als de ‘oudere broeder’. Het ontgaat deze ‘gelovigen’, dat het geloof en vertrouwen in Jezus Christus ten ene male vreemd aan Israël. Maar het ontgaat hen ook, dat God juist daarom Israël op gelijk niveau met de overige volken heeft geplaatst, om Zich vervolgens over alle volken, dus inclusief Israël, te kunnen ontfermen.

Natuurlijk denkende christenen, hebben echter geen toegang tot het Koninkrijk van God en kunnen dus niet beseffen, dat God in Christus allang bezig is met de volgende fase van Zijn plan, namelijk een geestelijk volk formeren tot eer van de naam van Christus en tot glorie van Hemzelf als Waarmaker van Zijn Woord. Een Woord, dat Hij gesproken heeft voor er zelfs maar één mens op aarde rondliep.

Die natuurlijke christenen, zijn inmiddels gaan uitzien, naar (opnieuw) een ingrijpen van God. En daarmee komt ook Israël weer in beeld. Israël wordt straks wederom het instrument, dat God gebruikt om de volkeren met het evangelie te bereiken. Degenen, uit de volkeren, die al zijn ingegaan op de eerste uitnodiging worden vóór die tijd van de aarde weggenomen. Tussen haakjes vraag ik me af, of men een antwoord heeft op de vraag wat er gebeurt met de in de Messias gelovenden uit Israël zelf: Blijven zij achter om samen met Israël de dan komende 7 jaar door te brengen, of worden zij samen met de Gemeente van de aarde ‘weggerukt’?

Als het inderdaad zo is, dat God het hele traject straks nog eens overdoet (maar dan nu echt!), dan is het terecht de religieuze relatie, die velen met Israël hebben, uitbundig te koesteren. En dan is het óók zeer terecht, dat men zich schuldig voelt, als men Israël zou negeren als (opnieuw en toekomstig) instrument in de hand van God. Het punt is echter, dat de hele gedachte, dat God zijn plan omwille van een, toentertijd, ongehoorzaam volk Israël, nog eens overdoet onbijbels is. Daarbij is het goed om te beseffen, dat Israël als volk al vanaf het moment, dat het onder leiding van Mozes tot aanschijn was geroepen in de woestijn, ongehoorzaam is geweest. God heeft, menselijk gesproken, enorm veel moeite moeten doen om uiteindelijk, in de volheid van de tijd, Zijn Zoon als Redder van de wereld te openbaren. Dus waarom zou God dan op dat moment onder de indruk zijn geweest van de weigering van Israël, Zijn Zoon als hun Messias te accepteren? Nee, God heeft een plan en dat voert Hij uit. 

Heel nauwkeurig en onophoudelijk, baant Hij zich een Weg naar het einde. De boze, het rijk der duisternis én natuurlijk denkende gelovigen, mogen een andere weg voor ogen zien, maar geen van allen zijn ze in staat om de komst van het Koninkrijk van God, dat uiteindelijk als een kleed heel de schepping zal omvatten, tegen te houden. Onze God wil echter, dat eenieder die Hij op het oog heeft, onbeschadigd toegang krijgt tot dat Koninkrijk. Daarom worden we, als het Koninkrijk verwachtende gelovigen, aangemoedigd om geduld te hebben en vooral de moed niet op te geven. En om vooral niet het geloof te verliezen en ten gevolge daarvan de blik te richten op ontwikkelingen die in de natuurlijke wereld plaatsvinden, alsof daar het handelen van God te verwachten is.


RD van 6 augustus 2019: “Abromeit, bisschop binnen de Evangelisch-Lutherse ”Nordkirche”, hield vorige week tijdens de 124e jaarconferentie van de Duitse Evangelische Alliantie in Bad Blankenburg een seminar over ”Twee volken – één land”. Daarin constateerde hij dat het „schuldbewustzijn” van de Duitsers na de Holocaust leidt tot een „overidentificatie met de staat Israël.” De bisschop stelde verder dat Duitsland het opkomen voor de veiligheid van de staat Israël tot een zaak van landsbelang heeft verklaard. Omdat Israël zich echter als Joodse staat beschouwt, volgt daaruit volgens hem principieel de achterstelling van de Palestijnen en hun gerechtvaardigde veiligheidsbelangen.

Naschrift:

Nadat persbureau Idea over het seminar van Abromeit had bericht, kreeg de bisschop een storm aan kritiek over zich heen.

Jezus Christus heerst in Gods Koninkrijk

“… Maar wie volhardt tot het einde, die zal behouden worden. En dit evangelie van het Koninkrijk zal in de gehele wereld gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken, en dan zal het einde gekomen zijn”.

Matthew 24:13-14 (NBG1951)

Abonneren?

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

u

Heeft u een vraag...

en/of een opmerking?

...neem dan contact op.

Wilt U reageren op dit artikel?

Als u een reactie wilt geven of een gesprek wilt starten over wat u in dit artikel heeft gelezen, dan vraag ik u een account aan te maken en in te loggen.

Heeft u reeds een account dan kunt u hieronder inloggen. Geen account? Hier kunt u registeren.

Voordat u een account aanmaakt ....

Het account is bedoeld om u in de gelegenheid te stellen te reageren op artikelen. Dit is een service aan mijn lezers. Ik ga er derhalve vanuit, dat áls u een account aanmaakt, u óók reageert op een artikel.

Iedere bezoeker kan een account aanmaken. Maar aan ‘werkeloze’ abonnee’s heb ik geen behoefte. Een dergelijk ‘stille’ abonnee zal dan ook, meestal na 48 uur, van mijn website worden verwijderd. Als u binnen 48 uur een reactie schrijft op een artikel, zal uw account uiteraard niet meer worden verwijderd, tenzij u daarom verzoekt of uzelf via uw admin-paneel verwijdert.

Ik ben op zoek naar zinvolle en constructieve reacties en niet naar potentiële spammers.

Q

Login voor reacties en gesprekken